![]() GİTMEK DİLERİM BU ŞEHİRDEN
İçli türkülerden geçerken yollar,
ağrıtarak telef olmuş yanlarımı kendi biçtiğim simsiyah feracelere sarıp bedenimi Gitmek dilerim bu şehirden. Ve şimdi tüm pembelerimi soyuyorum anılardan. Varsın kalsın uçukluğum yasaklı sayfalarda. Bitirip gözlerimdeki yağmur mevsimini, söylenmemiş cümlelerimi de koyup heybeme Gitmek dilerim bu şehirden. Giderek sıklaşan bir acı tutunsa da diz kapaklarıma, iç kanamalı nikotin efkârımı, prangaladığım sırrımı, ketum hasretimi ve hüznümün ebkem kasırgalarını da alıp Gitmek dilerim bu şehirden. Hangi aklık yaraşır ki artık toza dumana karışmış ömrüme? Hangi şair anlatabilir can sürgünü bedenimi? Hangi ressam resmeder söze sığmayan ürpertimi? Kabzedilmeden evvel düşlerim, Bir martının kanadına kondurup yüreğimi, kalmaktan yorgun düşmüşlüğümle ve kabuk bağlamayı bilmeyen tek başınalığımla Gitmek dilerim bu şehirden. Anlamsız bir cümle bulanıklığında şimdi hayat, susan ve kıyasıya tükenen. Bir damla bırakıyorum yanağımın kurak taraflarına, dilimin ucunda biriktirdiğim pak suskunluğumdan, kalp ağrılarımın tanığı. Yanık bir şarkı gibi kalsın sinemde bu şehrin damar damar üzgünlüğü Ve bu sevda yanığı. Harmanlansın içimde fitili ateşlenmiş kavgalar, bütün uzuvlarımda aşk gecelesin varsın. Kırıp budala aynaları ve raflara kaldırıp maktul tebessümlerimi Gitmek dilerim bu şehirden. Soru işaretli anlamlar türetme sakın cümleleştirilemeyen duruşumdan. Sana bakarak eskittim yüzümü. Bilmem kaç acının ağrılı limanından arta kaldı bu buruk tebessümüm? Sesimin ucundaki kundaklanmış ağıt bundan. Kaç sevdanın gazisi yamalı bir kalple Gitmek dilerim bu şehirden. Ne zaman dönerse gün turuncuya İşte o zaman doldururum ceplerime sararan portreleri ben. İçimde bir ayaklanma büyütürüm. Rüzgârlara sürüp yüzümün hüznünü Gitmek dilerim bu şehirden ben ki kabilesiz bir savaşçıyım bütün savaşlarım yalana karşı ve hep sen kazandın hep ben kaybettim kaybetti anlamını bende bütün gerçekler Bir hüznün kaldı senden geriye Birde gönlümün aldanmışlığı... Bazen terk edip gidebilmeli bu şehri kendi çaresizliğine. Bazen inceldiği yerden kopmalı hayat. Kundaklansa da gözlerime bir okyanus telaşı Senden aldığım bütün anlamları sana geri verip Gitmek dilerim bu şehirden. |
UMUT ve DOSTCA