Türkuaz...
Türkuaz gülümsedi
Türkuaz hüzünlendi
Gözü karaydı türkuazın… cesurca şiirlerin içinden geçti
Hiç çaktırmadan parmak uçlarında, yürekten yüreğe yolculuğu seçti

Türkuaz sessizliği söndürüp, gevezeliklere büründü
Test yüz oldu türkuaz tutunduğu kelimeleri döküldü
Ukalalığın sınırlarını zorlayarak umutlar toparlayıp
Tramvayla tebessümlerini annesine götürdü

Türkuaz kimsenin bilmediği çıkmazlarda
Çoğaldı çoğaldı
Sığmadı hiçbir yere
Bileşenlerine ayrıldı
Bir yani deniz olup akarken
Bir yanı ağaçlara saldırdı

Türkuaz bir masal gibi
Geldi- gitti
Bilmiyor şimdi kendisi de
Hangi mevsime aitti




…

Peki türkuaza bu şiir az mı?
Tabi’i ki az… ama ilham gelmedi şair ne yapsın…
Benden bu kadar artık!
Yapabiliyorsa daha iyisini kendisi yapsın..


Özlem UZUNLAR
onüçmayısikibinonbir
sabah sabah...