çocukken
kış gecelerinde
bakmadan kar’a tipiye
ağzı mühürlü kıl çuvallarıyla
erzaklar çekerdik
ordulara kemah’a


büyük annemin tatlı dilleriye



her yaş çalı sızlamasına
ağlayan var sanardık tandırda
kitaplardan okumazdık kurt ulumalarını
geceye ıslık tutarken boran’lar
masal korkuları basardı
evimizin camlarını


korkmayın derdi ninem ben ne savaşlar görmüşüm



kutnu kumaştan bir eteğe tutunmak
tezek kokulu maltız dibinde
nice harami baskınları
vız gelirdi bize
güvenirdik şarapnel taşıyan ebe’mize



el sürmemişti ondan sonra ninem rus çeliğine



serçeleri tavşanları sorurduk ne yerler diye
bu gücük gününde
toprak ısınırmış indikçe dibe
yuvalar kurarlarmış çok derinlere
sevinirdik
sular serpilirdi yüreğimize



tüm yaratılanların rızkı yazılırmış defterlere



ot yediği günlere değil
üzülürdü arapkir üzerinden gelen
keman kaşlı gelinin öldüğüne
dişleri kilitlenmiş karasular inmiş dizlerine
daha yirmibirinde



bedduaları
enver’e baytar nuri’ye
ellerini vura vura yere
nice ürkek uykulara yatardık
zemheri günlerinde



şiirmiş ninem









kasım