Dostlarım a

Gittiğim zaman bu diyardan
Benim can dostlarım
Yokluğumdan üzülüpde
Ağlamayın ardımdan

Adem oğlu ya bu
Ölümsüzleşiverir
Belki adım kalır
Benden sonra

Bir rüyadan
Uyanırız işte
Bir daha görmemek üzre

Bir tabloda resmedilirken yaşantım
Ortaya çıkar acı gerçekler
Ordaki tokluğumuz
Bir kuru ekmek
Bir damla su değildir artık

Orda binlerce garip
Yüz yuyan elleri ister
Benim gibi binlece günahkar
Amin diyen dilleri bekler

Bir hasat zamanında
Ayrılırız dostlarım
Kanatlarının altına girebileceğin
Ne bir anne bulabilirsin
Göğsüne yaslanabileceğin
Nede bir baba
İnsan kendi nefsiyle çekilmişken hesaba

Sona varışıdır yolculuğumuzun
Diz bağlarının çözüldüğünde bile
Kırmızı bir çizgi üzerinde
Düğümlüdür ilmekler
Bir zaman fırtına gibi esen kükremişler
O gün geldiğinde emekler

Sona vardığında gözlerim
Ya ağlar
Yada güler

Recep Özdemir