belki de kabulleniş en büyük erdemdi
diğer insanların anlayamadığı, yenilginin aksine zafer
başka bir boyuttan uçurmak ruhunu
boşluğun ürkütücü cazibesine vurmak..
kısaca başka bir pencereden el sallamak evrene


rüzgârı ardına, hüzünleri önüne aldı kadın
beklemek ona göre değildi, kaderinde hep gitmek vardı
başka bir şehre başka insanlara….
çerâğ gibi tutuşan kalbine belki bir hançerde
kendisi saplamalıydı…



ayaklarının altından kayan zamana aldırmıyordu
korkmuyordu / nasılsa kaybedeceği bir şey yoktu
hayat en önce verdiklerini, sonra en önce alıyordu
oyunun kuralı böyleydi
önceleri / düş kapanına tuzaklar kuran avcı misali
atik ve çevikti...
alıcı kuşlar gibi bir bir yakalardı hayallerini…

…..


yenikti kadın aslında
belki de muzaffer, kim bilebilirdi ki bunu
yanağından süzülen damlaları sildi
üzüm salkımlarından düşen taneleri andırıyordu yaşlar
sulu ve iri…



vakit akşama yakındı
ağırdı kadın acelesi olmayan bir kaya gibi durağan
oysa meçhule giden yolu uzundu, gitmeliydi artık
izini suya bırakarak…









ayşe uçar
23 / 04 /2011