Dil-hûn eder gamzelerin
Aklımı alır başımdan
Dehşet ânı gülmelerin
Hançerler çıkar aşımdan


İçli bir çocuk
Yıldızlarla yarışıyor
Cezâsı : Açlık ve susuzluk…
Tereddüt dolu dîvânlara bakıyor
Gözleri sersefil ,yüreği kuduz
Bâzen âteş basıyor yarasına bâzen tuz

Yanında ,kör karanlıklara gebe, bir ümit(!) yoldaşı
Siyâsetnâmesine manşet olmuş çatık kaşı
Her zaman o pişiriyor tutkuya bulanmış aşı

İnce bir beste çalınıyor dönüşü olmayan uzakta
İçi yanıveriyor garibanın bu hain tuzakla
Sancılar bile kıskanıyor(!) hâlini
Onlar da alkışlıyor “sevilmeden sevmeyi”
Duvarlar kararıyor
Öğretiyor kendinden geçmeyi


İyi bilirim deryâlarla yarışan gözyaşlarını
Dallanan efkârın gururla hortlamasını
Ne de olsa hiç kapatamadım hayatımın hüzün kapısını

Size emânet ediyorum içli çocuğun aynasını…



Dursun Tiftik