sizin hiç yalnızlığın soğuk rüzgarında
kalbiniz tutuldu mu?

amansız kaçışlarınız karşınıza geçip
sizi kendı gözyaşlarınızla boğdu mu?

kurudu mu hiç
akıttığınız isyankar yağmurlar
benliğinizde

öylesine durup düşünmemek,bir hiçi yaşamak
sadece günün duruluğununa kanmak
ölüm gibi hesapsızca yaşamak
istediniz mi hiç?

annenızın yürek ağrısını
göğsünüzde bir bıçak gibi hisettinizmi?
ağladınız mı zaman çayını
zevkle yudum yudum içerken ?
siz sızıyı kalbinizde
yana yaka çekerken?

hiç vazgeçişleriniz oldu mu?
yada vazgeçtiklerinize vazgeçişiniz?
kahroluşlarınız geçmişe olta atarken düşüncelerinizde..

susmak zorundayken boğazınıza takılan
zincirli bir tel misali
yokluğun burukluğunu andınız mı?
fırtınaları yer eden içinizde..

işte bu yüzden sorgulamadan kırıklarımı
affetmeden ya da affedilmeden
ellerımde kanlı bıçaklı kalbimi çıkardığım yerden akan
damla damla sevgi damarları,hislerımle beraber

giderim,soru yok,cevap yok,bir hiç sadece
bir hiç’i yaşarım..
yüreğimde dolaşan acıya lanet ederek
yüreğimde ölüme koşan sevgiye elveda diyerek...
yani bir hiçe kucak açıp,onu sahiplenerek..
giderim... [