gelgitlerin arasındayım yine
hicran yaslandı yüreğime
gidenler gelenler bitmiyor içimden
bir tek O kalıyor geriye…

gittiğim her yerde benimle gelen
yoruldukça beni destekleyen
sıkıntımı benden önce hisseden
dili lal olup susan yine O...

hayatın üstüne acımasızca yürürken
ümit kapılarını aşındırıp
severken acıdığımı da biliyor…



/ gamlı anlarımızda yağmur olup akıyor içimiz dışımız
sarıp sarmalayanımız olmadığını O da biliyor /

yıllardır bitmeyen türkünün toprak renginde kaybolsun istiyor karanlık...

aceleci ve derin mi olsun aşk?
olmuyor diye içinde mi yaşasın fırtınalar ?
adalet ve şüphe
isyanı gıdıklıyor…


tükendim mi diye yokluyor kendini
içi acıyorken sızısını dinlemekle yetiniyor
gerçekte beklediği sevgi
bir çocuk gibi masum olmalıydı ya
olmuyor ve gelmiyor...


acınası hallere son ümit bakışları
yeri geldi mi kinle dolu akışları oluyor benim gibi

/ derken susuyoruz beklemekle bitmeye
geldim dese keşke ve kalabilsek öyle masum, öyle çocukça... /

gel gör ki gidiyoruz işte
son anlara tercüman olan bir tek kelimeyi söylerken…

ve bir elveda çalıyor yürek kapısını
derin ve tüketen ağrıya eklenen ağrı…


canlı cenazemize ne bir dua
ne de bir ağıt var şimdi…

’öldürme ne olur!’ dediğimiz duyulmadı ki
söyleyemedik kırılmasın diye içimizdeki…