![]() Kimden insaf dileneyim, boynumu bükeyim!Alıp götürmüştü zaman Ötelerin naifliğine, düşlerin payesine, hüzünlü nefesimle, hicran yine kalbimde Onca yıl geçip gitmişti, nakşettiği motifleri renklendirirken, ah bırakmıştı sineme Ne kadar umut beslesem, niyetin gerekçesinden habersiz bu nefesime omuz versem Merakın ne olduğunu talim etmeden Bahşedilen ne varsa bahtım için hamdına ram olduğumu bilmeden ve göçerken Son bir nefes için neye ihtiyaçlı bulunduğumun idrakini, acziyetimle öğrenemeden Ten ve tevdi edilen bedenim sukuta çekilirken, ruhum haşyeti temaşa ediyor olacak Hangi figan hasredilse, sahipsiz kalacak Maşuk için vakfedilen aşk, nasıl bir kalp için heyecan duyacak, gözler ağlayacak Varlık adına ne varsa, çığlık çılığa kalan irfana muhtaş nefes olacaksa ki acınacak İçinden çıkılmaz bir zaman badiresinde nefsim çaresiz kalacak, umutla bakınacak Bir vakit sonra toprakta unutacak Mezar taşları kırılmış olacak, ziyartet edenler kim bilir belkide kalmayacak Okunan ezanlar ıstırap içinde ihmal edilenleri hatırlatacak,lakin çare olmayacak Anlamına malik olmadığım ne kaldıysa ve hatta kayıtsızlığıma ne ibretle bakacak Canan, canının dedinde bulunacak Heves, suskun sokaklarda aranacak, bom boş kaldırımlar yadederek, acıyacak Yazan kalem belki kefil olacak, umman gönlümde yaşayacak, kalbim ne aranacak Gitmek neden bu kadar hicranla anılacak, hüzün ruhumu hiç yalnız bırakmayacak Mustafa CİLASUN |
yüreğiniz kaleminiz var olsun saygı ve selamlar...