Vücutlar yitirirken ruhlarını,
Ağır, ağır örüldü
Engizisyon mahkmesinin duvarları.
Özenle yerleştirilirken
odalara işkence aletleri;...
en iyi gardiyanlar
kendisiydi insanların.
Dün bugüne getirirken insanları,
bitmişti mahkemeler,
Usulca bir kapı sesi araladı yaşamı.
Yürek o güzel ahengini yitirmiş,
acı, acı döverken göğüs kafesini,
her atışı....
Bencillik,duygusuzluk diye haykırıyor!...
Engizisyon mahkemeleri.....
Güzel duygularla dolup taşarken
duygular duvarlara çakılmış,
Anlamsızca zincirlenmişler.
Her şeye kapatılmış, kalın ağır bir kapı.
Artık ne girebilen, ne de çıkabilen var.
Duvarlarına karanlığın sindiği
O bembeyaz duyguların,
Kararak çürüdüğü odalarda....
En çok hırpalanansa hoş görü.
Sevgiyse bağırıyor!...
Ben sevgiyim,sevin beni, ama kim duyuyor,
Bu koskaca duyumsamaz yığında.
İnsanlar bakmaz olmuş,
Gözler gözlere hasret. kulaklarsa duvar.
Salgın halinde sızıyor yığına körlük....
Dudaklar sökülmüş suratlardan,
Tebessümlere yol yok.
Kim?....
İnsanlar mı terkeden duyguları,
Yoksa duygular mı insanları.
Yeter artık…, Gardiyan aç kapıları....

(1990)