‘Sadakati;
Kopartılırcasına açılan kol düğmelerinde yitirilen
bitmiş bir aşkı
kendi içinde yaşamaya devam eden
şairin ruh intiharı’

Çiy düşmüş yaprağa-güle-karanfile
El değse parça parça kırılır
dokunana batan bir hançer olur
nerden batsa sızısı kalpte duyulur
günün en tehlikeli zamanıdır
Dünyanın en eski aşıkları ufukta buluşur
ne saklanabilecek kadar karanlık
ne gözlerini yakalayabileceğim kadar aydınlık
tüm gizemleri içinde barındırır alacakaranlık
gün gece, gece gün olmuştur birbirlerinde
her gün yeniden yaşanır
hayata dair bu kadim paylaşmışlık

Dedim ya günün en tehlikeli zamanıdır
vicdanların çapraz sorgulandığı anıdır
vurur yüzümüze günahları
bitmekte olan geceden artakalan
batar yüreğe cam kırıkları
aniden uyanılan yabancı yataklardan

Korkarım günün en tehlikeli zamanıdır
tüm karanfilleri aşkın camdandır kırılır
bir çığlık ancak bu kadar yankılanır
duyabilen kulaklarda meydan okumadır

Ölüme sevişilen bir bedenle
Koparırcasına çıkartılan kol düğmelerinde
Bu; Şairin ruh intiharıdır.