10 yaşında ancaydı;
İki eliyle tutunmuş direklere
Öylece duruyordu...
Gözleri orman karanlığına,
Hatları annesine benziyordu...
Kapkara bir örtü örtmüşlerdi başına,
O, anesinin hayatını yaşıyordu!..

10 yaşında ancaydı;
Bedeninden utanmayı öğrenmişti,
Bedeninden
Ve kadınlığından utanmayı...
Gülerken bile
Korkak bir ifade vardı yüzünde,
Kahkaha atmaması gerektiğini öğrenmişti...
Bakışları
Annesine benziyordu...
Ama annesinin gözleri orman yeşiliydi,
Onunkiler, orman karanlığı...
O, annesinin hayatını yaşıyordu!..

10 yaşında ancaydı;
Düşüncelerine
El konulmuştu!
Özgürlüğüne ve çocukluğuna
El konulmuştu!
El konulmuşluğunun farkına varmaması için
Her şey tasarlanmıştı...
Annesi kadar durgun değildi henüz...
Ama o, annesinin hayatını yaşıyordu!..

Başkalarının
İstediği bir dünyada yaşıyordu!..

(metrobüste gördüğüm, adını bilmediğim ama yüreğimde hissettiğim kücük kıza... ve küçük oluşunun farkına varamayan tüm çocuklara...)