Yer karanlık gökler karanlık hayat karanlık
İnsanlık ufkunda rüzgarı esti nur şehri
Tahammülü yok zamanın ki geçsin bir anlık
Umut dağı ardında gelen sesti nur şehri

Bekliyordu sinelerde açan çiçek güller
Dil sarayında o aşk ile öten bülbüller
Hayatı devr almıştı dirilerden ölüler
Yeniden hayat veren bir nefesti nur şehri

Zulüm kan göz yaşı idi adaletin adı
Yaralara kezzap döküldü gören olmadı
Eller göğe açıldı başka çare kalmadı
Ufukta gün doğdu ışığı sarstı nur şehri

Aydınlığa perde olan zarı yırttı sonda
Güneş ve yıldızlar yer aldılar bütün onda
Nur şehirleri birleştiler nur halkasında
maziden atiye verilen dersti nur şehri

Yerle gök arasında kopan bağlar kuruldu
Bulanık akan nehirler suları duruldu
Medine suruna nübüvvet mührü vuruldu
Cehalet kalesini yıkan örstü nur şehri

Yıkıldı ruhlara hüküm eden mermer taşlar
Yalınız Allah’a karşı eğildi dik başlar
Bütün zamana ışık tutmak için uğraşlar
istikbalde çağları gören histi nur şehri

Nur şehri halka halka nur halka halka nur
Bütün çağlar zamanlar nur halkasında durur
nur çeşmesinde tüm insanlık desti doldurur
Sonsuza kadar akar bitmez hırstı nur şehri

ABDULKADİR YILDIZ