İntiharlı akşamlarda hüzne dair mektuplar yazdım..
Yaralarından öptüm gizlice..
Haykırdım duymadın sesimi...
üzerime serildi o çok sevdiğin yağmurlar...
Acizdim...
Suskundum..
Ve uslanmıştım...
Sensizliği tadarak...

Yokluğunun üstüne doğan sabahlara dair
Yenibir fısıldayışla isyanlar büyütmekteyim,
Bütün isimsiz sokaklarda yankılanmakta yüreğimi kabartan sensizlik.
Ey sevgili...
Çık gel günahlarıma...
Yada Ateşe kulak ver...
Sen gittikçe tükenmektedir yüreğim erimekte bir çare bedenim...
Ey sen KADINIM Ateşin yeniden doğacak güzelliklerini göre bildiğim...
Adına şiirler ,öyküler büyüttüğüm sevgili...
Çık gel...!!
bir akşam üzeri tenimde olmalı titrek bedenin...

Ağız Dolusu bir ölümü selamlamaktayım...
Sen kokuyor şu sıralar ülkem...
Ve ülkemde insanlar...
Açlık,yoksullukla savaşlarda.
Ben ise yeniden doğacak güne inat direnmekteyim....

Saç uçlarımda beliren hafif kar tanesi beyazlıkları görüyorum,
Her renk bir matem şimdi,
iliklerime kadar işleyen sancıların son demindeyim Sevgili...

Hadi intiharla süsle yüreğimi..!
Durma...!
Sakın gözlerini kapama...!
Hadi gece içime işlemeden düş yüreğime
Gel Ateşinin aydınlığına..!


Kan ter içinde sıçramaktayım yatağımdan
Kanımda hissediyorum sensizliği
Susuşlarını öldürüyorum bir gecede
Düşüyorum duman altı kalmış yatağımdan
Kanıyorum senden kalmış bir yarayla
Sonra bir derin nefes eşliğinde
İçime akıtıyorum cümleleri
Ateşin suyun aşkına
Yeniden gelişini hissediyorum


ATEŞBEY