Ne zaman sana dair bir şeyler kaleme almaya çalışsam,
Sözcükler dilimde düğümleniyor sevgilim..
Hafızamdan sana dair ne varsa canlanıp,
Beni kendime unuturuyor..

İçimden kendime Haydi! diye sayıklıyorum
Yazabilirsin!
Ama inan olmuyor sevgilim...

Kalbimi duruyor..
Gözlerim yaşarıyor..
Ne yazacağımı unutuyorum..
Kendimi hatırlamıyorum..
Başka bir dünyaya göçüyorum..
Korkuyorum..
Ölüp ölüp diriliyorum heyecanımdan..

Zorluyorum kendimi yazmaya,
Parmaklarım titriyor,
Seni yazamadan ağlamaya başlıyor gözlerim..

Niye yazamıyorum diye kendimi yıpratıyorum,
Kendime kızıyorum..
Sıgaramın biri bitmeden diğerine başlıyorum..
Kendimi bitiriyorum..
Ama inan olmuyor sevgilim..

Oysa ki ben,
Seni tanıdığım ilk günden
Sana dair bir şeyler yazma gayretinde beynim..
Ama olmuyor
Yazamıyorum..

Konu sen olunca,
Yazılmıyor değil sana nüksedilecek binlerce edebi eser..
Kalemimde mürekkep sensin.
Kaleminde kalsın mürekkep..
Belki bir gün..
Yenerim kendimi...

Duraksadım..

Kalem sahibi şairlere sesleniyorum..
Neden yazamıyorum..
Neden dile getiremiyorum..
Neden böyle oluyorum..
Lütfen bana biri bunu söylesin...