Bu akşam haberleri izliyorum, her yerde felaket var,
Avustralya’daki selin mali bedeli tam altı milyar dolar,
Bir yanda sel öte yanda trafik, ölen ölene vakitsizce,
Hayat bu, yaşayacaklarımız devam ediyor, bilinçsizce...

Güzelliklerin peşindeyiz, bu nedenle sağlıklı sürüyor,
Eğer önceden bilecek olursak hayatımız zindan oluyor,
Allah bizlerin uyum sağlayacağı bir dünya yaratmış,
Bilirsek iyi, zaten yaşadıklarımız bizden neşet etmiş...

Bu akşam evde değilim, misafirlikteyim, eski mekanım,
Yerimi özlüyor muyum? Bundan da pekfazla emin değilim,
Vakit bu, kaygan bir zeminde akıyor, tutsam da durmaz,
Hayat bu, nerede ve ne zaman biteceği belli olmaz...

Bu akşam garip dünyadayız, dışarıdaki köpek havlıyor,
Annem sürekli bu rutin sesten rahatsız olduğunu söylüyor,
Ben de ’Olur,’ diyorum, ’Köpektir, havlar ve sonra susar.’
O da önüne bakıyor, zaten hep bu türden sorular sorar...

Annem ayağa kalktı, sanırım gidip biraz evi dolaşacak,
Sessizce gezinirse iyi, zaten az sonra yatağına yatacak,
Etrafı karıştıracak olursa yandım, küçük bir çocuk gibi,
Dolaptaki yiyecekleri tezgahın üzerine dizecek, iyi mi...?

Yine sesler geliyor, kalkıp arkasından gitmem gerekiyor,
Gecenin bu vaktinde temizlik yapmak bana iyi gelmiyor,
Buzdolabının kapağını kapatırsam kızacak, ne yapmalıyım?
İyisi mi onu usulca götürüp kendi yatağına yatırmalıyım...