Öyle her ateşle ısınamam ben
Avuçlarında köz olmalı yanaklarım
Koşarken ardından,
Düşmeliyim fütursuzca
Kanamalı diz kapaklarım
Ağlamalıyım ara sıra
Burnumu çekmeliyim çaktırmadan
Resmini avuçlayıp yüreğime bastırmalıyım
Canımı vermek istemeliyim “canım” derken
Bazen seni dinlerken,
Kulaklarımı susturmalıyım.

Öyle her ateşle ısınamam ben
Sana bakarken,
Gözlerine hapsolmalı yüreğim
Burnumun direğini döverken kızmaların,
Beni kırdığını anlamamanı istemeliyim
Sevmeliyim denizini dünüyle bugünüyle
Kıyın olmalıyım, varsın taştan olsun
Kızıp, köpürüp üstüme geldiğinde
Hatta sertçe vurduğunda göğsüme
Tüm şefkatimle okşamalıyım her dalganı
Nasıl seviyorsam gülüşünü
Tıpkı sevmeliyim kavganı


Öyle her ateşle ısınamam ben
Gül kokmalı bir kere hasretin, cennet gülü
Cayır cayır yanmalıyım “yar nerdesin” diye
Tek sen olmalısın bu yangının ateşi, külü
Uyuyamadığım gecelerde,
Gözlerimin kıyısında biriktirdiğim
Yaşların sebebi sen olmalısın
Kendi kendime sendeleyip düştüğüm zaman bile
Başımı yaran taşların sebebi sen olmalısın
Sonsuza kadar yaşamak istediğim zaman
Her nesnede, tanımda sen olmalısın
Kaldırıp hançeri bağrıma saplamak istediğim zaman
Kınımda sen olmalısın

Öyle her ateşle ısınamam ben
İçimde,
Yanımda
Sen olmalısın


Abdullah KABATAŞ
ADANA-2010