Hani , bir şarkı vardı ya efendim !.. '' Dün akşam , bütün meyhanelerini dolaştım İstanbul'un ... ''

İşte onların birinden çıkarken ; düşmemek için duvarlara tutunarak yürümeye çalışan sarhoşa , sorma gafletinde bulunmuştum zamanın bahrinde ...

-- Neden içiyorsunuz ?..
-- Neden olacak , dertten ...
-- Çok perişansınız ama ...
-- Hangi seven perişan değil ki ?..
-- Garipsiniz de ...
-- Anlaşıldı ... Siz derdi soruyorsunuz ... Oturalım şuraya , ayakta duramıyorum ... Seven perişandır çünkü yanmaktadır , acı çekmektedir ... Seven gariptir , çünkü onun en kâmil manâda hiç anlayanı yoktur ... Seven acizdir , zira muhatabı dolaylı da olsa o aşkı icat edendir , onu yaratandır ... Onun karşısında acze düşmeyecek bir kahraman yoktur ... Seven korkaktır ama , kendi için değildir bu korkaklığı ... Sevdiğine çile vermekten , ona yük olmaktan korkmaktır ...... Seven fedakârdır ... En ucuz metaı ise canını vermektir ona ... Seven en cesurdur zira , o sevginin ırmağı Allah'ın aşk deryasından doğar ... Sevenin gözü hep yaşlıdır ... Çünkü o ağlayamadığı zaman bile , onun derdine bulutlar ağlar ... Siz bu yağmurları , sadece suyun buharlaşıp geri dönmesinden sanırsınız ... Çünkü o kadarını bilirsiniz ... Bunları bilip anlamanız için ; sevmeyi bilecek gönülün , ağlamayı bilecek ve dağın ardını görecek gözün sahibi olmak gerektir benim efendim !.. diyerek , kendisini yalnız bırakmamızı istemişti o akşam ...

'' Aşka haram diyen günah ve sevap tüccarları , nereden bilsin ki bu ahvali '' dediğini de nice sonra hatırladım ...

Uzattığımın farkındayım ... Ama gelin görün ki efendim ; gönlüm aklıma galip olup cuşa geldiğinde de , ne hatır , ne kural , ne de kaide ... Hiç birisini tanımıyor , görmüyor ... Onun adına özürler diliyorum sizden ..)))

Nezih şiiriniz aldı götürdü ... En kalbi saygılarımla selamlıyorum kaleminizi yine ...