Üzülmene gönlüm hiç razı olmaz,
Her zaman neşeyle gül yaban gülü.
Pireye kızıpta,yorgan yakılmaz,
Sevenin öyle çok,bil yaban gülü.

Seven insan seni sırtında taşır,
Ellere vermemek için yarışır,
Güzel gözlerine gülmek yakışır,
Gözyaşını hemen sil yaban gülü.

Aşkın deryasına dalmalısın sen,
Huzuru,rahatı bulmalısın sen,
Seven gönüllere dolmalısın sen,
Bir selam gönderdim al yaban gülü.

Boşver demelisin hayata bazen,
Unut olanları ol bir semazen,
Adına çok kimse şiir yazarken,
Gitmek olmaz burda kal yaban gülü.

Üzülme sen üzülürüm yerine,
Hastayım ben senin o gözlerine,
Bir düşünce bende, daldım derine,
Derdime bir çare bul yaban gülü,

Uzaktan uzağa sevdim ben seni,
Koşarak giderdim bilsem yerini,
Başka yerde heder etme kendini,
Açtım kollarımı gel yaban gülü.

Sen olmadın hiçbir zaman sıradan,
Bir asalet görüyorum uzaktan,
Ne muradın varsa versin Yaradan,
Allah’a emanet ol yaban gülü.

28.05.2010
MEHMET HANİFİ KESKİN arkadaşıma bu güzel şirinden ötürü tşklerimi bildiririm saygılarımla yaban gülü

Fadime Zünbül