Niyetli ama uçmayı başaramayan bir kuş oluyor
Kazan içinde kepçe her defasında
Dilin tadı dimağımda tuz ne az nede çok
Ne var nede yoksun


Her defasında yeminimi bozduğum
Ben bu en son derken hep bozgunum kendime


En son sigaram defalarca dudaklarımda
Hep aynı filmin karesinde
Dillenen ben
Sona bağlanan umudumdun
Ve hep umutsuzluğum


Hiçbir kalıba sığmayan
Koyu duygular
Sana biçtiğim benim olmayan
Benim olanlar bana uymayanlar

Ezberimden kayan iki kelime senin sokağın
Tanıyamadığım kızgın şehrin yollarısın sen
Kırılgan bir gülün dalıyım ben
Her bir kaldırım taşında kopan goncamın bir yaprağı
Sarı müptelası siyah şehrin sonbaharından
Kuzeyden esen fırtınamsın
Hem donduran hem kavuran karmaşam
En saklıma kocaman yumruk misali oturan sen


Bağbozumu vaktini şaşıranlar
Elekten kalanlar
Hazana sarmalanmış bir duvarda
Bekeleyen ben
Ve o duvarda bir çift paslı çivi
Bendeki gözler
Mavi boncuklarda silinen tek nokta
Ve kaçar adım uzadığım kendimden
Gölgemde çöreklenen sen
Avuçlarımda eskimiş günlerin yüzleri
Teker teker azat ediyorum



Geride kalan bir ben
Bir ben…