Ağırdı yükün
Yorulmadan sırtımdaki dikenine bakmadan
Hey insan olmanın yanı
Sana son sözü kimse söylemedi


İlk âdeme seslendi
Yalnızlık yavan
Sana tuz olacak bak Havva
İnsana insan hayata yol
Yüreğe sevda gerek


Bin ateş yak ısınır mı ellerin
Ten sıcağın dokunmazsa yüreğe
Buzdan dağ uyur sessizce yatağında
İnsana dokunmayan elli neylesin eller


Ve bir zaman hırs nefret aktı iliklere
Kabil kardeşi Habile batırır zehrini
Nefsin dumanı ateşlenir
İlk son üflenene kadar körükler habire
Dokunmanın tadını almaz el
Sevmenin hazzı baş tacı olmazsa



Ağırdı insan olmak
Tüy kadar yenlikti aslında
Uçuşurken tende kırıklar


Kalp kapatınca gözlerini şefkate
Kırık kanatlara destek çalı çırpı
Çer çöp girse de göze
Damağında lezzeti
Şevk ile bakan aşk ile dokunan
Bir çift el bir çift göz
Yolunu özünden alan ışık



Tende tik tak attıkça zaman
Yolun yoldaşa
Canın canana
Ömrün dokunmaya
Nefesin koklanmaya muhtaç



Zor ya insan olmak