Ayaz bir Ankara sabahındayım
Önümde yine tütmeyen bacaların işitilmeyen eyvahı
Isıtmayan giysilerinin kırk yamasında
Kimsenin yaklaşmayıp kabullenmediği bedenlerin ervahı

Onlar için yeni mi demeli başlayan güne
Yoksa dünden kalan mı?
Bu ayazda kim malik bedenine kim!
Söyleyin,
Sadece dam’ı olan mı?

Benliğimi sarmışken ayaz düşlerim
Keman çaldı sanki bütün dişlerim
Kırık bir pencere camında gördüm onu
Çocukça yazılmış sanki iç kavuran konu

Bir kalp çizmiş önce, içinde iki harf
Bir kuş,
Gagasında pulu eksik bir zarf
Kime dedi düşlerim, acaba kime
Kapıldı yüreğim karşı konmaz çekime

Kırık camın sol köşesi takıldı gözlerime

( RESİMDE YAZIYOR)

Kolay mı o duyguyu ters bakıp düz okumak
Kolay mı o yüreği kilim gibi dokumak
Budur dedim kendime bilmecenin parçası
Kırılmaya amade onun gönül sırçası

Benim gördüklerim evinin kırık camı
Düşündüm, düşleyemem nasıldır acaba damı
Kapattım gözümü camdaki resme
Esme dedim poyraz! bir daha esme


Cemil YILDIZ
11.12.2010