Bugün fırsat bulup okuduğum nerdeyse tüm 'Şiir'ler; hüzün, karamsarlık, kasvet kokuyor buram buram.. Bilmem baharın sonlanmasından mı; yoksa ömür denilenin son/baharından mı?

Acımış/acıtılmış, buruk, hüzünlerdeki 'Yürek' der ki: Şimdi sallanan sandalyeden farklı olmayan kötü bir duygu olan karamsarlıkta ruhum.. Ne kadar mesafe almaya çalışılsa da yüreğim yol almamakta.. Yaşanmış/yaşanmamışlıklar bazen çaresiz hissettiriyor kendini.. Umutların tükendiği noktadayım belki de. İçimdeki çocuk mu büyüdü yoksa? Yoksa istemeden mi büyüttüler..

Şimdi 'Uzak bir iklimin ılık havasında
Bütün sevdiklerim hülyamı paylaşır;
Bense camlar, camlar, camlar arkasında" der yüreğim..

Ey hayat.. İçimde sakladıklarım peşimi bırakmayıp içimde bir yerlerde hep saklı duranlarım, özlediklerim, şimdi hatırlayıp/andıkça yüreğimi daha çok sızlatıyorsunuz. D/üşüyor düşlerim.. Üşütüyorsunuz beni.. D/üşüyor hatıralarım..

Tutunmak istedikçe yaşama, yaşamın bir ucuna ve külleri karıştırıp hayata dair bir şey aradıkça sanki bulunamıyormuş.. Hüzün denilen saçlara düşen aklara benziyormuş meğer. Kopardıkça çoğalan, çoğaldıkça arsızlaşan... Sığınıyormuş meğer yürek hatıralara, hatıradakilere. En çokta unutmayı istediklerini unutamıyormuş insan meğerse.. Bunu da öğrettin bana hayat...

Bir başka şiirin yorumuna yazdığım bu bölümü yinelemek isterim. Ne kadar ağır yük olsa da omuzlarda, taşınması zor olsa da, çare değildir ölümü istemek.. Ölümü her canlı mutlak tadacaktır. Zaman zaman yaşanmış/yaşanmamışlıklar arasında boğulup; ikilemlerde kalıp; karanlık bulutlara isyan edip, yorulduğumuzda, içimizden bir ben daha kopar. Ve işte böyle anlarda; insana sığınak gibi bile gelebilir sanki ölmek, ölüm ! Ama ölümü istemek dilemek bir şekilde Allah'a isyan etmek değil midir? Sığınmak gerek Mevlaya.. Sabır gerek..

Hayatta yapacak daha çok iş var Şair. Yeter ki istenilsin. Yeter ki yaşama tutunulmak istensin. Çaba edilsin, umutlar tüketilmesin, yeşertilmeye çalışılsın..

Hadi sıyrılın şimdi bu kasvetli ruhtan, demini almış dumanı üstünde bir çay alın elinize ve gökyüzüne bakın. Göğün maviliğini görün ve ne mutlu ki bunu görebiliyorum, şu an aldığım nefesi alabiliyorum deyin. Oysa bunları yapabilmek için ne çok şeyi verebilecek, feda edebilecek insanlar var, bunu biliyorsunuz değil mi? Elbet özlemler vardır. Aldanmışlıklar da olur hayatta. Şöyle düşünmeye çalışın. Aslında ben mi kaybettim; yoksa o giden(ler) beni mi? Kalanları düşünün.. Ve mutlak etrafınızda sizi seven, size ihtiyacı olanlar vardır. Düşünmek ve şükretmek ve karmakarış ruhdan bir an önce kurtulmak lazım..

Vakit yaşamaktan vazgeçme zamanı değil, vakit hayatın tüm yaşattıklarına rağmen; inadına/inatla hayata tutunmak yaşamak ve bunu göstermek zamanı.

'Şiir'e yüreğin derin hüznü düşmüş olsa da, güzeldi her bir dize..Beğeniyle okudum kaleminizi..

Akan gözyaşlarınızın değil, ömrünüzün maviliklerde olması dileklerimle...
Saygılar..


sera. tarafından 11/29/2010 4:32:21 PM zamanında düzenlenmiştir.