Âlem şiirler yazar, güzelim Mehtâplara
Bense sessiz gecede, sevgilim kitâplara

Onlarsız uyumazdım, uyuyamazdım asla
Okuyarak uyurdum, üçe hep çeyrek kala

Pazar paralarımı, atardım kumparaya
Kitaplar alıp alıp, dizerdim bir sıraya

Onlara bakmak hazdı, sonsuz bir heyecândı
Baharım ve gençliğim, ilim aşkında yandı

Yanıp gittiler işte. Sormayın bana! Nasıl?
Mavi göğü görmeden, geçti gitti her fasıl

Bir masanın başında ve gencecik yaşında
Hergün kitap ve dergi, okuma telaşında

Geçti güzelim ömür, ne yazık ki beyhûde
Okumayanlar cidden, benden daha âsûde

Kitap okurken derdim, hep cogito ergo sum
Düşünerek ihsâs eder, her varoluşu nusum

Varlığını ihsâs yoksa, teellümü bilmez rûh
Çehrelerde bir şûhla, dolaşır câhil gürûh

Nisyân-ı nefse kâfî, tefekkürü her terkin
Mebde-i teellümdür, kendini de her derkin

Nefsi idrâk etmeyen, ızdırâbtan uzaktır
Derin derin düşünce, ruha saplı bıçaktır

Artık çekip çıkardım, o bıçağı rûhumdan
Mürekkep akmayacak, o dil-i mecrûhumdan

Kartaltepe Kışlası ve İstihkâm Taburu
Görmemiştir hayatta böyle âşık okuru

Hep kitaplar okudum, gece nöbetlerinde
Bilgiler sayıkladım, aklın cinnetlerinde

Bütün kitapçılardı, bu arının bahçesi
Âdeta raflarında, yaşayan bir murçesi

Aldığım her kitabı, sayfaları koklardım
Ben onları her gece, iştiyakla yoklardım

Ben gece buluşurdum, onlarla âşık gibi
Onlara sarıldım ben, ince sarmaşık gibi

Gözümü açar açmaz, kitapları arardım
Gözlerimi kapayıp, içlerine dalardım

On iki saat sonra, çıkardım bu deryâdan
Kolay uyanamazdım , yaşadığım rüyadan

Beni hep ağlatırdı, okuduğum bir fikir
Beynimdeki her fikir, akıl şeyhine zikir

Köyde de okurdum, hayvanların peşinde
Ve terleye terleye Temmuz’un güneşinde

Tek kitaplarım vardı, bağda üzüm beklerken
Dilimde bilgi vardı, kargalar gâg gâg derken

Hey gidi o günler hey, neredesiniz şimdi?
Gözlerimin nûrunu, kalın kitaplar emdi


Soner Çağatay 23.Kasım.2010 /Wuppertal

Kelimeler:
Cogito ergo sum: düşünüyorum, o halde varım. (Varlığımı hisediyorum)
Nus: akıl
Nisyân-ı nefs: kendini unutmak
Mebde-i teellüm: elem duymanın başlangıcı
Derk: idrak ve anlamak
İhsâs: hissetmek
Dil-i mecrûh: yaralı kalp
Murçe: karınca, küçük karınca