Evlenmeler, boşanmalar hep haktır,
Mevla dememiş ki biri yasaktır,
Çocukların çektikleri günahtır,
Peydahlama ile olunmaz baba...

Boşanan eşlerdir, değil çocuklar,
Gerçek baba yavrusunu kucaklar,
Bulunmazsa gizlendiğin bucaklar,
Yok öyle havadan olunmaz baba...

Büyüdü okudu, neyle sordun mu?
Yarınları için zemin kurdun mu?
Sanmam ama,o kafana vurdun mu?
Yok öyle uzaktan olunmaz baba...

Anne yaratıldım, baba da oldum,
Dar günler geçirdik saçımı yoldum,
Yeter artık! buraya kadar doldum,
Yok öyle kolayca olunmaz baba...

Hayvan dahi yavrusunu korurken,
Bulduğu gıdayı ona verirken,
Üşüyünce üstüne serilirken,
Yok öyle duygusuz olunmaz baba...

Ana oldum, baba oldum yâr oldum,
Acılarıyla ben ahuzâr oldum,
Onları sularken gün be gün soldum,
Yan gelip yatarak olunmaz baba...

Yıllarca arama açmı toklar mı?
Ayakları çıplak, üstte varlar mı?
Acaba bunları unuturlar mı?
Yok öyle tasasız olunmaz baba...

Onları beslerken tükürük yuttum,
Düşe kalka onları ben dik tuttum,
Onlar için ben benmiyim unuttum,
Yok öyle sanmayla olunmaz baba...

Büyüttüm, okuttum ayaktalar bak,
Evleniyor sen uzaktan ağıt yak,
Nikah töreninde gel nafaka tak,
Yok öyle giderken olunmaz baba...

Nikahında dahi adın yok senin,
Kazara babasın tatın yok senin,
Uzaktan bakmaya hakkın yok senin,
Yok öyle sorumsuz olunmaz baba...

Hiç bir yerde anılmayacak ismin,
Ne maneviyatın, görülmez cismin,
Yavrum tanımıyor varmısın,kimsin,
Yok öyle isimle olunmaz baba...

Ayser ÖZBAKIR

Kzım Ezgi’nin nikahında adının zikredilmesini istemediğimiz şahsadır. Baba gibi babaları tenzih ederek.