Gönül kimi sever ise, onun için güzel o’dur
Sor Mecnun’a Leyla’sını, Leyla bir içimlik sudur
Elin, dilin sobe olur, işte gerçek oyun budur
Doğruyu söylemiş şair, aşkın gözü kördür diye
Hem de bu aşk u alaka, yüreğimde sırdır diye.


Kara bir göz çarpar seni, gecen gündüze karışır
Hayal dünyası içinde, beyhude ah u yarışır
Ay’ın şavkı vurduğunda, sanırsın yar bana ışır
Doğruyu söylemiş şair, aşkın gözü kördür diye
Ölüm Allah’ın emride, bir ayrılık zordur diye.


Şafak söker dışarıda, başın görmez yastık yüzü
Canlı cenaze misali andırırsın kışı, güzü
Gönül yalnız onu görür, zannedersin perikızı
Doğruyu söylemiş şair, aşkın gözü kördür diye
Demir kazan gibi piştim, diyemedim ardır diye.


Senin yanında hiç kalır, ne kırmızı ne mavi renk
Tabiatta bulunmaz ki, senin güzelliğine denk
Saçlarından esen rüzgar yaratır öyle bir ahenk
Doğruyu söylemiş şair, aşkın gözü kördür diye
Zehir doldur bardağıma ver içeyim nardır diye.


Lale, sümbül, mor menekşe aynı yarim gibi kokar
O bir sanat harikası, sanki bir tablodan bakar
Bir yanardağdan fışkıran, lavlar gibi beni yakar
Doğruyu söylemiş şair, aşkın gözü kördür diye
N’olur alıcı gözle bak, bu da bana yardır diye


Dünyalara değişmezdim, saçlarından tek bir telin
Eline kına yakılmış, nereye gidersin gelin
Ha kara toprağın oldun, ha da oldun yaban elin
Doğruyu söylemiş şair, aşkın gözü kördür diye
Bilmez geçersin üstümden, bir çamurlu yerdir diye.


ASİYE ALEV AKBOĞA