Hasret,özlem ve beklentiler...Ve de hüsranlar...Ne üşüten ne de ısıtandır kış güneşi.Hüzünler ki kanadı kanayacak gibidir yüreklerde.Ufacık bir bir kıvılcım beklerken yürek yanardağ gibi patlayıp, lav püskürtmek için, tertemiz, lekesiz bedende hissedilen sadece siyah bir gölge ise, bir çay demi kadardır yokluğu.Ama asır gibi gelir insana.Bilinmezlik ve yokluğu sadece bir çay demi zamanı kadardır.Umutlar olduğu sürece insan yaşar veya yaşadığını sanar.Bakılan her şeyde o umudu taşımak, yaşamak, karı delip boy gösteren kardelenlerin varlığını görmek , o kara rağmen zemheride Ağustos gibidir.Bembeyaz karlarda baharı hissetmek ve suya düşen söğüt olmak.Gözler aşka güler. taze bir söğüt dalı gibi...O şarkı boşuna yazılmamıştır.Şüpheler, evhamlar girmiş yüreğe, sarsılmış inanç, güven yara almış.Lodosta gemi gibi...Kurtar gemiyi diyor.Yaralama diyor.İnandır diyor.Sözler icraata yansısın diyor.Ağızdan çıkanla yapılan bir olsun diyor.Dürüstlük istiyor.Riya olmasın diyor.Her şeye rağmen inanmasa bile öyle görünüp ellerini isteme, tutma zarifliğini gösteriyor.Ve güneşin üzerinden kaldır bulutları, umutlara gölge etmesinler, griye çevirmesin dünyamı deyip final dizesiyle de gürlüyor "yağmurumda kan var/ güneşim ol" Diyerek nokta konulmuş.Kanamasın o yürek sevgili arkadaşım.O güneş ki ; hep aydınlatacak, ısıtacak ve hayat verecektir.Dünya durdukça...
Çok güzel bir şiir okudum sayfanızda.Kutluyor, selam, saygı ve sevgilerimi sunuyorum.