Bakıyorum artık
hiiiç tanımıyorsun,
Bir saniye bile bakmadan
yoluna gidiyorsun
Belki de son umutsuz çığlığım bu arkandan
duymuyorsun

Bir türlü anlamıyorum
Nasıl böyle kolayca
unutursun
Hani bir zamanlar bir ben vardım
dünyanda benden başkasını görmezdin
Hayır bencilliğin bildiğimiz bencilliklerden değildi
Sanki sen vardın dünyada bir tek sen
Ve herkes bir tek sendi
herkes senin gibiydi
sen herkese benzerdin
başka türlü de olamazdı

Sen sevinirken herkes sevinir bilirdin
üzülürken herkes üzülürdü
Oyunlar hiç bitmesin isterdin
Her yeni ve her gülen yüz
içini aydınlatırdı, kırk yıllık dost olurdun çabucak
kimseyi kırmak istemez
kıranları anlayamazdın
Herkesi kendin gibi bilir
aynen seninki gibi ışıklı
heyecandan yerinde duramayan
bir kalbi var sanırdın
başka türlü de olamazdı

Teklifsizdin
açardın ışıldayan kalbini hemencecik
yedi kat yabancıya
tüm bildiklerini söyler
tüm hissettiklerini paylaşırdın
Cümlelerin sözcüklerin yetmese bile
bakışların ve duruşun anlatırdı seni,
hem de dupduru ve berrak

yabancı dedik de
aslında kimse yabancı değildi sana
Herkesin kalbinin attığı noktayı
onikiden vururdun, ta hem de ta
oraya seslenirdin, sesin ulaşırdı, boşuna değildi
herkesle anlaşırdın
herkes seni anlardı
sen herkesi anlardın
Yabancılık yoktu yaşamında

Tamam, korkuların vardı
Ama herşeyden korksan bile
insandan korkmazdın
Katiller cellatlar geçerdi gözünün önünden
korkutamazlardı seni
Nihayet onlar da senin gibi biriydi
Onları da kendin gibi bilirdin

Peki ne oldu da böyle
ürkek oldun
İnsanlardan korkar oldun
Kaçar oldun
güvensiz
kuşkulu
hatta vurdumduymaz
hatta acımasız hain
kimseyi tanımaz oldun
beni bile
hani bir zamanlar ki beni
çocuğu
Öyle unutkan oldun ki
o çocuğu bile unuttun
Söyle ne oldu sana
lütfen söyle ne olur
belki bu benim son çığlığım sana içindeki
ne olur söyle....