![]() Karanfil Kokusunda Kırmızı
sarıyı yeğledi hayat
meçhul bir alemin derinliklerine göç ederken sazbenizliydi solgundu bir demet vedaydı sarı oysa genişti ufukları sınırsızdı gökyüzü huzurluydu bahar çoğalırdı açık mavi umutlar baktıkça gözlerine maviydi deniz kararlıydı kızıltanda saklıydı canalıcı bakışlar yandı ateşlerde alev alev kaldı közlerde kül solmadı rengin ihtirası karanfil kokar kırmızı vaz geçemem asla siyahtan uyurum kollarında olsa da gözlerimde ağırlık tutkumdur o benim hüzündür yaralı gönülde ayrılık gözlerinde gecedir aşkın çoktur manası her tonu ayrı bir hicran yarası kaçamam ki ondan istesin çıkarmaz güneşi koynundan elemdir bazı bazı siyahı sen de beyazı kar da ve kardelende bir de Afrika’da çocukların gözlerinde sevdim maviyi umutta kırmızıyı aşkta renkler beni sevdi ben hepsini şimdi ebruli hayat her tonu ayrı bir tat kaçınmadık kamçılarken duyguları aşk oysa annem bana böyle mi öğüt vermişti eylemin ölçüsü yok ne başı var ne de sonu bulursun kendini ortasında yalındır aşk sözcüklerdir onu anlamlı kılan demişti bana annem böyle söylemişti... |