Sen yoksan, anlamı olmayan bir hayat kavgası için,
Senden uzak diyarlarda, sensizliğe alışabilmek,
Ölümün bir diğer adıdır…

İstanbul bile çare değilmiş
Yüreğimdeki yangını söndürmeye…

İsmini her andığımda, ya da seni hatırlatan bir şeyler
Gördüğümde gözyaşı akıtıyorsam
Umutsuzluğumdan değil, çaresizliğimdendir…

Zaman ile düşman olduk!
Dakika, hatta saniyeler bile boğar beni,
Koca bir ömür boşu boşuna geçmişçesine
Canım acır senden uzaklarda…

Sen yoksan, hayatımın bir değeri yok ki
Kaybedersem üzüleyim…

Küflü pis bir pansiyon odasında,
Zorla uyuyabildiğim soğuk yatağımda,
Her sabah sanki,
Günaydın Öpücükleri konduruyorsun,
soğuktan, kurumuş, buruşmuş yanaklarıma

Bundan dolayı, önce kendimi çok mutlu hissediyorum.
Sonrada ayağa kalkıp,
Duvarda duran, kırık aynadaki kendime bakınca
Yeniden yaşayan bir ölü oluyorum…

Son zamanlarda, peşimden hiç ayrılmayan,
Bazen nefesini ensemde hissettiğim,
Ağlamaklı, ama hiç konuşmayan hayaline rağmen
Suratım hala bir gülüşe hasret…

Nesin sen söyler misin?
Benliğimi sonsuz bir uçurum olan,
O büyülü bakan gözlerinin esiri ettin…

Tatlı bir melodi gibi, hala kulaklarımda çınlayan,
O emsalsiz sesini duymayı hayal ederken,
Her günkü gibi, yaşlı birkaç karganın korkunç
Sesi ile güne başlamanın
Felaketini yaşıyorum senden uzaklarda…

Kim bilir şimdi nerelerdesin, hangi şanslı yerdesin,
Hangi şanslı varlık için çıkıyor ağzından kelimeler,
Oysa bilemezsin, beni her gün nasıl öldürüyor
İçinde sen olan, bütün cümleler…





raviz demirel...