Can ı gönülden istiyorum söylemeyi
kalbimden değil
yüreğimden gelen
hislerimi,
lakin ne yazık ki yazabiliyorum sadece,
seni daha çabuk yakalayayım diye
atmıştım konuşan dilimi
peşinden koşarken hızlanmam için,
ama yanıma bol bol eğlence almıştım
yolda rastladığım insanları
güldürmek niyetiyle..

Bir bakıma amacıma ulaştım,
yolda rastladığım herkesi güldürmeyi
başardım
ama kahkaha tufanlarını izlerken
senin izini kaçırmışım..

zannederdim ki hiç derdi olmazmış
gülenlerin,
meğerse en çok, acı çekenler
gülermiş
hiçbir şey belli etmemek
sağlam görünmek için,
oysa ani bir artçıyla
en çok onlar zarar görürmüş
yerle bir olurmuş tüm neşeleri
enkaz altında kalırmış yürekleri..

nerden mi biliyorum?

insanları güldürmeyi hesaplarken
parantez içine almanız gerekiyor
duygularınızdan bazılarını,
bir kenera ayırmanı
yalnızken açmanız lazım
yaralarınızı..

ve ben her gece açıp tuza
banıyorum tüm yaralarımı
teker teker söküyorum
kapanmaya başladığında kabuklarını ki
bakıp bakıp şiir yazabileyim diye..

ve ben ne zaman bir dize yazsam
bir yaş daha ölüyorum..!