Bir demli çay
Kadar ömür biçtik hayata.
Soğudu yanan kalp,
Sevgiye hasret bakış,
Kaç mehtap düştü gözlerinden;
Ben yoktum,
Sen yoktun,
Sevgiye hasret bakışlarımda
Kayboldu sevdam...

Denize attım ahımı
Ne o aldı, ne ben.
Sevginin köpüren dalgaları
Çığlık çığlığa
Dolu dizgin gidiyor
Hayat durma, bulanma
Yaklaş ve al.

Yoruldum,
Yorumlamadan anlamı;
Yordum kalbimin açılmayan kanatlarını.
Çok renkler gördüm,
Kamaştıran gönlü
Elmaslar yakutlar ne ki
Paha biçilmeyen sözler söylendi.

Anladım,
Anlatamam
Kaliteli kadife kumaş düşüncesi
İnanca, imana aç
Lakin, kör kuyular kadar
Sussuz kalmış;
Çevresinde derin çukurlar,
Yüksek inkar duvarları,
Sarp bir yokuş ki,
Yüksek tepelere
Nasıl bir inançla yükselmiş.
Bakıyor küçümser ifadelerle
Sen ey imandan söz eden
İnançlı,
Bir değerin olsaydı görürdüm ben
O kadar küçüksün ki
Ne ben inebilirim
Ne sen çıkabilirsin...

Nasıl ulaşılır böylesi kalbe
Allah dilerse hayat bulur
Onca gördüğü sevgilerin kaynağı bir
Koca okyanusta sudan habersiz
Küçük balık değil ki
Hayat fışkıran gözlerinde
Buğulu düşüncesi
Bilir.

Yalandan sevgilere ermek değil
Ebedi bir yürek yangını bu
Ah güzellik membası Rabbim
Çelişkiler olmadan nasıl değer verilir
İnsan çözdüğü kadar
Sevgi, anlam, iman devşirir.

(Eylül 2010 İstanbul)