![]() Hezeyanlar Gölgeliyor Ruhu
Kara sarmaşıkların kıvrımında sıkışıyor gerdanım.
Boğuluyorum... Şırıngalar kanını çekiyor dudaklarımın Konuşamıyorum Lal olmanın eşiğinde... Gözyaşları akıtmaya meyletmemiş gözlerim Söylemek istediklerimse Vurgun yapmaya niyetli, İçime damlıyor ağır ağır. Ben susadıkça bulut kokan damlalara, Gizlice süzülüyor saçaklardan yağmur. Tenimin çatlaklarına işkence yapmakta güneş Sızıyor Habersizce En cılız aralığımdan... Ey kalbim! Senin içine hapsoluyorum... ’sıkıntı’nın ördüğü demir kapı önlerinde Gölgeler gardiyan. Tırnaklarım kanıyor rutubet tutmuş duvar aralarında. Her geçen gün Saçlarım bir düğüm daha atıyor dertlerime... Ben sustukça Bedenim siyahıyla çizmekte üzüntünün notasını... Çürümüş,buruşmuş bir döşeğin Beni uyutmak için yalvarışları yankılanıyor! Dayanamıyor duvarlar! Üzerime yıkılıyor en ağır halleriyle. Her bir taşın altında Tekrar eziliyorum yaram sızlayarak... Nurhan Ulukan |