Çocuktum henüz,
Bilyelerim elimde hayattan sokağı öğreniyordum..
Kurduğum bütün düşler
“Birimiz hepimiz,hepimiz birimiz için” diye başlayan
Karşılıksız ve bir o kadar saf oyunları kazanmak üzerineydi..
Sonra çılgınca bir kovalamaca başlardı
Saklandıkları yerlerden bir bir çıkarmak için
O her şeyden habersiz daima gülümseyen çocukları..
Neden sonra,
Hatırladım düştüğümü bir yerinde sokağın..
Ve hayat kanayan dizimde sokak yüzlü çocukları
Sakladı birden..
Birden korkar oldum oynamaktan,
O meraklı telaşın içinde
Birlik kokan,saf oyunlarda kendimi aramaktan..
Ne bulduğumu bilmiyorum ama
Kaybettiklerim,korkularımın başladığı yerden dikildiler karşıma..
Ağlayacak kadar büyümemiştim henüz,
Gözyaşlarımla nasıl iyileştirecektim ki kanayan yanlarımı..
Hem de herkes birer birer ardına düşerken kendi telaşının..
Kaçmalıydım biran önce sokaktan..
Çoktan unutmuştum,
Hepimizin bizimize,birimizin hepimize kenetlendiği
O dostluk kokan sıcaklığı..
Anladım o zaman;
Büyümüştüm galiba..
Ve bir zamanlar sokaklara sığan o çocuksu telaşım,
Öğretmenim olan hayattdan daha merhametliydi..
Hepimiz bir yerlerden,
Hepimiz bir zamanlardan kalma acılarla
Belki de imkansız sancılar çekiyorduk..
Oysa bunlar bile herkesin birbirini yaralaması için
Fırsat kollamasına sanki sebepmiş gibi duryordu..
Acıma(sızdı) hayat,
Ki daha dizimdeki yaram kanamaktaydı..
Öğretmenim hayat;
“Yaşadıkça kanarsın” dedi..
Yalnızlaştım mı ne,
“Bencilliğindendir!”dedi biri..
Büyümüştüm o zaman
Daha iyi anladım..
Çocukluğumun saf düşlerini
Kentleşen sokaklara bıraktım..
Ve artık hayatla yüzleşme zamanı gelen
Sıradan insanlardan herhangi biriydim..
Kendime yeni düşler satın almalıydım,
Fabrikalarda stoklanmış ve
Mağazalara pazarlanacak umutlar arasından..
Ve cebimde param yoktu,
Üstelik sadece dostluğa acıkmıştım;
Büyümüştüm galiba,
Geç de olsa anladım..
Ve hiçbir kalabalık çaresi olamazdı
Kendinden kaçan yalnızlığımın..
Sanki ‘düş’tüğüm yerde başlamış gibi bütün telaşım..
Sokaklardan kaçıp kentlere sığınmaya çalıştığımdan beri
Sadece içimdeki çoğul yalnızlık artmış..
Anladım ki
Hiçbir yara örtbas edebileceğini sandığımız yalanlarla kapanmıyor..
Kendimi kandırmıştım..
Çünkü büyümüştüm;
Anladım…

29.08.10

Elmas TAŞKIRAN