29
Yorum
0
Beğeni
4,9
Puan
2088
Okunma
Seyrederim uzaktan
akıp giden kalabalığı
konuşup sesi çıkmayan
bakıp görmeyen
birbirine benzeyen insanları
sonra...
sonra bir yaprak gibi savrulur
düşerim ben de kalabalığa
uzun bir sonbahar olur adımlarım
savrulmuştur yazdan kalan ne varsa
sonbaharın kokusu sarmıştır her yanı
sesim duyulmaz, duymazlar
gözler beni de görmez olur
nelere ağladığını
nelere yandığını gözlerimin
kimseler bilmez
yorgun halkaları görmez kimse
attım kalabalığa bedenimi
ruhum arayışlarda
solmuştur, açmaz
çalmıştır, vermez
gözyaşlarıyla ıslanmıştır
gülmez bir daha bilmez miyim
bir kuş gibi neden çırpınmaktayım
bir el mi aradığım el veren
bir gül mü yediveren
bir özlem mi yoksa
ağladığıma, yandığıma değen
bir ışık mı kör kuyularda aradığım
bir sebep mi gözyaşlarıma
yalanlaşan gülüşlerime yoksa
bilmiyorum, bilemiyorum
karıştım kalabalığa
kayboluyorum...
5.0
93% (14)
4.0
7% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.