yolun sonu budemek sanırım ya seven olursun ya suçlu
ezılenler dunyasında olduysa yanarsın ıster ol suçlu ister ol suçsuz yanarsın
kalbım atı sanırım bır guzele yok öyle yağma sen sevemesın
yermı ıkıyıl oldu şu anlamsız hayatım ınsan gıbı sevmek benımde hakım
titreyen elerle ben de bır sevdalıyım suçluyum ezilenım

asırlarca korundu bu tavır sarsılsada yer, oynanılacak bu oyun
en üstekı kalın boyun senı herdaim edecek bır basmakta hüküm
bu nebiçim adalet dıye çıktıysede avazım ıkı kelepçe oldu kaarım
işte bu dur dunyada ki efkarım aç sefıl yaşarsam yok tur düzene itrazım

fakır fukara el olur yükseketen uçana ne taklırsın der ayak ucuma
ey be kendini bilmez ukalla o yokken sen kalırsın yaya
aslında her şey burada makara...
sözüm aslı ne bura ne şura kendını sanan ukkalaya

ezilen olmaksa ezelden ebede sarsılan yürek kalır geride
ben çoktan vaz geçtimde hakımı arıyan geçermi bilmem
aslını dersen düşlemiştim bir hayel o hayelde ne güzel olurdu hümanist bir değer
ne kırılırdı seven nede işveren her kes mutlu olurdu fakir fukaranın nezninde

ilk sözö yazıyorum burada, ensesi kalınlar tuzağında
alah korusun fakiri aslı bilinmeyen tuzaklarında
şimdi hümanist bir duyguyla elvede tüm yarına
gün gelir göreceğim mutlu bir insan sabahına