KOSOVA KAN AĞLIYOR

(Kosova Halkına)

Artık şaşırtmıyor beni görünmezliğin şiiri
Sus payı yalnızlığımla
Sadece sana ağlayabiliyorum Kosova
Ve sadece sana yazabiliyorum şiirlerimi
Talan edilmiş evlerde
Duvarda asılı kalan bir resime
Belki kırık bir eşyaya
Belki de; rızasızca çalınan
genç kızlığıma ağlayabiliyorum artık
Aydınlıklara açılır sandığım kapıların ardından
Bir çığlık geliyor karanlık gecelerin içinden
Çığlığın içindeki sessizlik oluyorum bir an da
Bir yıldız tanesi gülümsüyor bana umarsızca
O an da; yok olan umutlarımı
Rızasızca çalınan genç kızlığımı
Ve seni görüyorum Kosova
seni görüyorum

Artık ne eski güzelliğin kaldı
Ne de barış içinde yaşayan insanların
O çok sevdiğim dostlarımı
Hatta; anamı, babamı, gardaşlarımı
İstemeden verdim toprağa senin uğruna
Gözümü bile kırpmadan
Uğrunda canımı feda etmeye
hazırım Kosova hazırım

Ölümün karşısında dimdik ayaktayım işte
Kanın sıcaklığı, sütün beyazlığı
Suçun karşısında suçsuzluğu
Umutsuzluğun karşısında umudu
Ölümün karşısında ölmezliği öğrendim senden
Her şeye rağmen hayat devam edecek Kosova
devam edecek

Hasreti yırtıp atmak istiyorum yüreğimden
Ölümü bekleyen mahkûm gibi
Acılar içinde deviniyorum
Bir savaş istila etti şiirlerimi
tüm düşüncelerimi
Karanlıkta sesler duyuyorum
Yardım isteyen insanların çığlığını
Bombalanan evlerin yıkılışını
Ve acımasızca sıkılan silah seslerini
Bir an da
bir kabus
bir karanlık çöktü gündüzümüze
Bulutlar saklandı yağmurlar bize küstü
Ve dahası ben sana hasret kaldım Kosova
hasret kaldım

Yüreğimde kurşunlar sıkılsa da
Ağıtlar yakılsa da yıkılan düşlere
Yalnızlığı çizsek te yüreğimizin taa orta yerine
Bildiğim tek şey var
Kosova kan ağlıyor dostlar
Dostlar kan ağlıyor


KOSOVA / 1999