Herşeyi anlatacağım, Sessizlik lütfen...
Katilim Ben !...
Şiirlerinde her gece sevdiğini acımasızca öldüren...
Gülüşlerimi dışa yansıtır,
Kin ve nefretimi O’na saklarım...
Ne kör bir bıçak kullanırım, ne de bir kurşun...
Ben her gece onu dizelerimde haklarım.

Nasıl yapıyorum bilmiyorum!...
Genelde geceleri oluyor;
Ağlamaktan kızarmış gözlerimle,
Bir anda kalkıyorum yatağımdan.
Bir süre sonra kan damlamaya başlıyor beyaz kağıda,
Ölümün kokusunu hissediyorum kafiyelerimin arasında
Bazen intihar süsü veriyorum, bazen kaza...

Kimse O’nu öldürdüğümü anlamıyor.
İşimi çok temiz yapıyorum...
Dedim ya soğukkanlı bir katilim ben !...
Neden öldürüyorum bilmiyorum,
Kendimi tutamıyorum...
Belki de hala aşığım O’na..
Aklımda hep şu iki satır:
"Ölüm yok olmak değil ki,
Yok olan yalnız UMUTLAR"...
Biliyorum yine yapacağım, kendimi durduramayacağım,
UMUDUM varoldukça...

Hayır almayın hayallerimi!...
Alırsanız daha fazla kan dökerim satırlarıma!...
Yooo Hayır!...
Öldürün beni, asın!...
Bir aşığın daha canını alın,
UMUTLARINI ALMAYIN!...

R.E.K.