“Büyük bir uygarlık, kendi içerisinden parçalanmadıkça, fethedilemez.” William James Durant


Bağrından şevkle çıktı; lokomotifiyle tren.
Baş makinist kitlendi: ülküdeki gönence.
Yolcular da umutla, ortak oldu sevince.
“Kesmez bizi” diyordu; “ne arıza ne de fren,”
“Geçilecek o makûs, tâlih denen dönence.”

Dilde dua, sevinçle, uğurlandı “sağ salim.”
Kıvanç dolu vagonlar, mutluluk katar katar
Kömürcü canla başla kazana dayanç atar;
Dağ, bayır, yaz, kış demez, cümlesi aklıselim,
Gözlerse; ışıl ışıl… Gönülde birlik yatar.

Derken, şef değiştikçe, inleyen paslı raylar
Kezâ, güzergâhla bir; ufuktaki manzara
Hâliyle hız kaybolur; çağla açılır ara
Viranlaşır katarlar ve hatırda saraylar
Geçilecek duraklar; kader, kısmet, kazara!

Haraplaşan bünyede gıcırdayan şikâyet
Ardınca dökülüyor, yolculardan âh… nâle
Kompartımanlar nâçâr, kadro soğuk nevale
Kondüktörlerin derdi, formasındaki payet…
Gidişatı hiç sorma, makasçıya havâle!

Girilen tünellerden, yürekleri ağızda
Çıkar oldu sonunda; dağlara hâkim kaygı!
Arapsaçına döndü, kökten gelen her duygu!
Gar ve sinyalizasyon: sanırsın ki buğuzda
Her makasta ikilem, örselendi öz saygı.

Geçitler tehlikeli, yöntem keşmekeş, yol sarp;
Motorlar sağırlaştı, teker kampana yönsüz.
Ülkü; öksüz kıvranır: usta, teknikçi onsuz
Hemzemin geçitlerde bariyerler açar harp!
Öngörülen istasyon; kaçınılmaz kriz sonsuz!

Zirvelere çıkmaya azimliyken daha dün;
Ne oldu da dağıldı, canevinden şu budun!
Şimdi sirenler boşa, umurda mı yakacak
Lokomotif sersemce raydan çıktı çıkacak.
İşbu köhne düşünce; acze verilen ödün
Yazık ki zihnindeki, müşküle toslayacak!
Ve tarih hangarında, mâziye karışacak…

13.11.2009 16:23
17.11.2009 20:30 Salih ERDEM / AYDIN