Ürkek ceylanım derinden derinden baktı,
Etrafındaki ceylanları kor ateşi gibi yaktı,
Masun bakışı; çile, ıstırap, acı kokuyordu,
Aşka susayan gönüllere sevgi dokuyordu.

Etrafına hep güvensizlik duvarları örülmüştü,
Ürkek ceylanım gece gibi içine dürülmüştü,
Kime güveneceğini bilmezdi karanlık devirde,
Kırık kalbini sarmak için hep yatardı revirde.

Sahipsizlik gerçekten de zordu ahiri devrinde,
Art niyetli insanlar yakalıyordu her seferinde,
Gülsen suç, gülmesen suç hainlerin nezdinde,
Güveneceği emin eller arıyordu her seferinde.

İnsanoğlu menfaati için yaklaşır sana sinsice,
İşi bitince bir tokat vurup kaçar, gider gizlice.
Kendi açığını görmez, ceylanları suçlar, durur,
Kendini arlı namuslu görüp sana tekme vurur.

Toplumda suçu işleyenler yağ gibi üste çıkar,
Karşısındaki masumlara iftira atıp suçu yıkar,
Mazlumu toplumun huzurunda hep asar, keser,
Sonra bir şey yokmuş gibi yüzsüz yüzsüz eser.

Ürkek ceylanlar kaderlerine terk edilmemeli,
Şeytana uyup haksızlık yolundan gidilmemeli,
Sırtlanların siperde yattığı asla unutulmamalı,
Ürkek ceylanlar sevdiğinden uzak tutulmamalı.

Sen, sen ol! Heva hevesine bu devirde uyma,
Ürkek ceylanları sakın ha yarı yolda koyma!
Yaptığın iyiliği daima Allah için yapmalısın,
Kul olup seni yaratan yüce Allah’a tapmalısın.

27.04.2009
Akdağmadeni