Sen kal,
Gitsin gidenler, ama sen kal.
Kapat, bana gelince açılan pençelerini n’olur,
Kal bu gece bende gitme,
Yeterki gitme! Kaldın sayayım.

Bir senaryo yazalım seninle
Draması olsun hayatın,
Bir türkü işlensin gönüllere,
Fırat oğlumuz olsun, Dicle kızımız.
Nemrut’tan, Ararat’tan duyulsun sesimiz,
Çalarsa mavi kızıla, Aybükeyi yazarız belki,
Ondördünü beklersen ayın,

Sen kal,
Hepsine sen otur sandalyelerin.
Hepsinde sen ol,
Ben bir rakı doldurayım
Sakiliği ben, sen sakiyi seç
Son cıgarayı paylaşarak içelim istersen,
Koma yalnız, göbeği kesildiği günden beri bu detoneyi.
Koma yalnız, kendini arayan divaneyi.

Göz göze gelelim diye karanlığında zifirin,
Mumu aynı anda üfleyelim, daha fazla karartsın geceyi.
Uyanık tutalım bu gece tüm şarkıları,
Açıtsın canımı tüm nağmeler,
Her nakaratta seni bulayım.
Kal ki, güldür keder haritası yüzümü.
Bırakma sevgimi nadasa,
Kendimi mutlu sayayım.

Herkes gitsin, ama sen kal n’olur...
Bırakma beni, üzerime yıkılan, dört duvarla.
Bırakma beni,
İmlası olmayan yaşantımla, baş başa.
Sus yeterki sus! Konuştun sayayım,
Aç!!!
Aç pençelerini, sonu kadar,
Ben kan rengi, sen kırmızı
Yüreğimde kalsın izi
Ya can katarsın!! Ya can alırsın gitme!
Gitme yeter ki,
Yaşadım sayayım.

21 Ocak 2010 - KuZeN (Durmuş ASLAN)