Sensiz geçti yıllar
Sana inat edercesine
Sitemliydi günler
San ve varlığına…
Sensiz biten pazarı bile
Kabul edemiyordu haftalar.
Günün her bitiminde
Uykuya hasret bir şekilde
Ziyaret ederdim yatağı.
Gözlerimi yumar…
Bir kez olsun,
Sensiz bir gece dilerdim.
Olmazdı ama…
Beceremezdim.
Yine sen gelirdin aklıma.
Sensizliğe isyan ederdi yastık
Başım çıbanmış gibi…
Diskalifiye edilirdim yataktan.
Her şey biterdi.
Sonunda bu gecede bitti.
Sensizlikle kapattığım gözlerimi
Tekrar sensizlikle açıyordum sabaha.
Sen diyordum,
Gözlerimi açtığım…
Ve ilk gördüğüm nesneye.
İçime dahi çektiğim hava
Sen kokuyordu.
Beş dakika önce geçmişsin gibi.
Geçmişsinde…
Haber vermemişsin gibi.
Bu kez gerçekten uyanıyorum.
Uyanıyorum ve…
Bütün bunların rüya olduğunu anlıyorum.
Gözlerim kararıyor o an.
İstemsiz bir şekilde iniyor gözyaşlarım
Anlaşıp, sensizlik diyor.
Sen diyor… Canım diyor…
Bende…
“Canım yanıyor” diyorum.
Konuşuyorum, biliyorum.
Ama duyamıyorum.
Çığlık çığlığa bağırmak istiyorum.
Oda olmuyor.
Çünkü boğuluyorum…

Özlem ŞAHİN