Günlerin hatrı, saatlerde saklı.
Sevilip sayılmam yapılan işin hatrı,
Anladım ki: Yaşamdan yaşama insanlık çok farklı.
Özümü talan eden, diyar-ı fabrikada.

Bazen coşar, koşarım: Bazen de mahmurlaşırım.
Akıl deryasına daldığım zaman, deli gibi dolaşırım.
Özüm bedenime küsmüş; Selamına karşılık veremem gardaşım.
Gönlümü talan eden, diyar-ı fabrikada.

İnsan kıymeti insanda gizli, ötesi var mı?
Parayla kurulan mutluluklar beni yakıp yıktı.
Bir sözle tufana uğradı ömrümün baharı.
Gözyaşlarımı kan eden, diyar-ı fabrikada.

Kazandığın parada sitem var, makam budalası.
Saygıyı bilmeyen sevgiyi anlar mı?
Siz vurun, kırın birbirinizi; Ben çekerim cefayı.
Aklımı kör eden, diyar-ı fabrikada.

Patronu, çalışanı kör düşünceyle hitap ettiler.
Diplomanın arka yüzü gibi boş tahsiller.
Hakir bakışlı, metanet dolu gönüller,
Öldürür beni, diyar-ı fabrikada.

Bu diyarda mahkemeye şeytanla nefis bakar.
Adalet terazisinde mahmut gibi, yalan bir vâkar.
Şöyle böyle yaşarken beni kim asar,
Yetmiş iki fırkaya asi olduğum, diyar-ı fabrikada.

Bir işten bir aş’ a geçerken kan tere boğulurum
Ardı sıra bir öfkeye bir azar’ a gark olur, incinir gururum.
Bu hal ile aşçının emeksiz aşına mazhar olurum.
Mideme çakıl taşı dökülen, diyar-ı fabrikada.

Uzuvlar eksik olsa ne kaybeder ki: Düşünce özürlüsü olunca insan.
Ey koca ihtiyar haklıydın sen: Şimdi halim çok perişan.
Onca emek onca çapa, gayret bir bir yıkıldı. Günlerim viran.
Alın terimi kor ateş eden, diyar-ı fabrikada.

Makineler arasında insanlığım pörsür, hasbi hal etmek zor gelir.
Kazançlarım ağu olur: Yesem içsem, sevgime son verir.
Delimiyim ne! İyilik adına fermanlar yazıp çizerim.
Gönül sarayıma eşkıya salan, diyar-ı fabrikada.

Kalem seni parça parça kırarım; İnsanlığa sitem yazıp durma.
Benim iman sayfama nefreti yazıp sevgimi kurutma.
İnsanları geçtim, Mahmut Enes’ i bana düşman yapma.
Düzeni bozuk, diyar-ı fabrikada.


26/12/2009

Mahmut Enes YÜCEL