Yüreğimden akan kanlar, iz bırakıyor geçtiğin yollara;
Boynumu büktüm, aldım da koynuma
Koyuldum yola...
Ayrılık keşke hiç olmasa ama oldu bir kez,
Başımıza geleni acısıyla tatlısıyla çekeceğiz.



Sevdalarını kapının tokmağına takıpta gittin ya;
Ardından baka kaldım öylece.
Elim ayağıma dolanır oldu ne yapacağını bilmediğinden...


Sahi; gel desem gelirmisin??
Yeniden başlayalım desem??
Oysa ki;
Duvarda asılı yıllanmış saatin
Örümcekağına takılmış akrep ve yelkovanının,
Birbirlerine geç kalmışlık çırpınışlarıydı bu
Senin bana erken, benim sana geç kalmışlığım gibi...
Seni tam bulduğum zaman bu zaman;
Sevdana çok uzak,
Ölüme beş kala...!



Gözleri kör olmuş sevdaların mateminde kayboldum..
Kadranı bozulmuş guguklu saatin sesiyle irkildim
Tüm dalmışlıklarımdan..
Rüzgara tutulmuş bir kuru yaprak misali,
Ordan oraya savrulan..



Bu benmiyim geçmişi unutamayıp isyan eden?
Gözyaşlarınla ıslattığın mendilin,
Bana kalan son hatıra senden.
Her geçen gün biraz daha ayrılıyor ruhum bedenden,
Ağır ağır geçiyorum hayatın gergefinden.
Hergün biraz daha ayrılıyor ruhum beden evinden.



Beni ancak,
Argo anlatımlı bir romanın satır aralarında bulabilirsin.
Bir gün olurda hatırlar ararsan,
Bir meyhanenin izbe köşelerinde,
Seni kadehime koyup damla damla yudumluyor olacağım.
Sen umarsızca yaşarken,
Ben gün be gün matemlerimde solacağım..
Sen umarsızca yaşarken;
Ben gün be gün ruhunda solacağım...



Ömrümün son deminde gel sevdiceğim
Gel de,
Son 5 kalaya sevdamızı sığdıralım..
Ölüm bizi ayırmadan gel..
Ya da gelme,
Ayrılığa dayanamam gittiğin yerde kal.
Güneşin ilk ışıklarına yüklediğim tenimin kokusunu yolluyorum,
Benden sana son hatıra.

*

Ufuk tam alacakaranlıkken geleceğim
Pencereni açık tut.
Son kez, son kez yüzünü görmeye..
Son kez gözlerine bakmaya
Ve son kez seni seviyorum demeye..
Ve son kez,
Odana dolan seherin esintisiyle,
Dudağına son busemi konduracağım...

09-04-2010

Nur UYGUN