akşam olup kapıların
tek tek kapandığında
ben yalnız kalmışsam
sen gurbetsin işte

gözyaşlarım hayatın ipine
kolye gibi sırar sıra dizilmişse
sen gurbetsin işte

gözlerim nemli içim buruk
dağlar gözümde büyüyor
geçit vermez gibi duruyorsa
sen gurbetsin işte

öfkenle dağları delsen neye yarar
gönülde yoksa yerin yalnızsan
onca kalabalığa rağmen
sen gurbetsin işte

yüksekteki kaleden
çobanın kavalından dertli nameler
yüreğini bir sızı düşürüyorsa
sen gurbetsin işte

seslenişlerim feryatlarım
duyulmuyorsa çığlıklarım
sen gurbetsin işte

gel gitlerle alnını yaslarsın
buharlaşmış cama
seyrettin işte sessizce öylece

yıpranmış hayallerimden kaldı
bu hüzünlerim
zaman soldurdu
umutlarımın resmini
sen gurbetsinnnn

uçurumlar bile sırtını dönmüş
sesini geri vermiyorsa sana
sesine bile ses yoksa
sen gurbetsin işte

yalvarmam artık
feryat figan nedenki
alçalmam daha fazla
sonuçta sen gurbetsin işte

ERDAL KAYA