Bir öfkeydi demek ki,
Nasıl oldu da yüzüne karşı
Seni sevmiyorum diye haykırdım
Hala inanamıyor um,hala şaşkınım
Çok pişmanım..
Kim bilir ne haldeydin,
Haydarpaşa Garı’nda bensiz
Yüreğin nasıl buruk
Gözlerin nasıl nemli
Duyguların per perişan, darmadağın
Ve.. içinde nasıl bir fırtına..
Kahretsin…

Sen görmedin ama
Gözlerimde yaşlarla
Nasıl bakakaldım ardından
Gitme dur,yıkmayalım bu sevda yı
Atmayalım yüreklerimizi ateşe
Demek istedim..
Boğazıma düğümlendi sözler
Sesim çıkmadı nedense.
Hal bu ki yüreğim çınlıyordu
Sen giderken Haydarpaşa Garı’nda
Şimdi yine gidişinin yıl dönümü bugün
Ve.. ben yine Haydarpaşa Garındayım
Cebimde bir Kanyak şişesi sensizliğimin
Ve.. terk edilmişliğimin şerefine içmek
Seni özlediğimi haykırmak istiyorum.

Bir garip bakıyor insanlar yüzüme
Sensizliğim o kadar belli ki.
Boğaziçi Ekspresi’nin anonsuyla
Ciğerlerim kopuyor adeta.
Senin gitmene,
Benim boynu bükük ve sensiz kalışıma
Yıkılası gurur’um sebep oldu biliyorum,
İşte o nedenle,
Her yıl bugün buraya,
Seni özlediğimi, unutamadığımı
Bilmen için geliyorum…

Sen bu duygularımı,
Şiir olarak bir gün okuyacaksın belki
Ama.. inan
Gök yüzünde uçuşan Martılar
Ve.. Kalamış Vapuru şahidim olsun
Hala bırakıp gittiğin gün gibi
Seni seviyorum..
Gelmeyeceğini biliyorum da,
Her yıl bugün..
Dönecekmişsin gibi seni bekliyorum..
Haydarpaşa Garı’nda..


A.Nevzat Uçar..
04/Nisan/2010.. Saat:03-50.İstanbul..
(Haydarpaşa’da)


Nevzat Uçar




(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.