Artık sensizim diyebileceğin bir ben yok karşında,
Çünkü ben sensizlikte boğuştuğum dalgalarda,
Zaman yenik düştüm ve tükendim.
Bağışla, üzgünüm…
Her gece üstüme gelen yıldızlar,
Ve her gece gözüme daha da çok karmaşık,
Karanlık görünen gökyüzü de çabası.
Bir hapis hayatı yaşadığım saatlerin gardiyanlığında,
Kol gezindiğim odalarda tek ziyaretçim yalnızlıkken,
Yaşamayı sevdiğimi söylememi nasıl beklersin?
Ve nasıl istersin o zifiri gecelere gülerek bakmamı?
Sokak lambaları ve ötelerde tek tek yanan lambalar şahidim her gece sabahladığıma
Ama bir çaremde yok ki rahatça uyuyayım
Bunu isteme benden,
Çünkü rüyalarıma giriyorsun ve ben gözlerine baktığımda biraz daha acı çekiyorum
Gözlerimi her kapadığımda yanı başıma geliyorsun
Ve içimde her gün şaha kalkan özlemime bir kırbaç daha vuruyorsun.
Artık dizginlenemiyorum,
İçimde kanayan bu yarayı durduramıyorum.
Ben işte ben kayboluyorum,
Uyuduğumu sandığım katil gecelerin koynunda…
Sensizliğimi seninle dolduramıyorum
Kayboluyorum…