Kendimden uzaklaşıp,anılarıma yaklaşa durdum.
Ve üzerime örtülü yalnızlığı,
Yavaş yavaş araladım.
Başım dumanlı ,ellerim bedenimi yoğuyordu.
Sararmış bir yaprak tanesinin kaderi,
Benide etkiliyordu.
Ve bir kelebeğin tutunacağı kadar az bir zamanım kalmıştı..
Açtığım her pencerede,yalnızlığa denk geliyordum.
Öyleki hayatımı alt üst eden oydu zaten.

Virane bir kale gibi yıkılmış,talan edilmiştim.
O vakit üzerimden geçen silindirik bulutlara,
Sevinç çığlıklarıyla bir çaba,sarf edecek duruma gelmiştim.
Ve soğuyan göz yaşlarımı silemeden,
Yeniden ağlıyordum.
Artık gücüm kalmamıştı,yaşayamıyordum hayatımı.
Bi süre sonra kendime ecel oluyordum.
Ecel sandığım intihar teşebüsleri ile
Günümü gün ediyordum.

Hayattan yediğim o acı tokatla,
Depremler doğuruyordum yine.
Enkaz’a duygu yüklü hatıralarımı feda ediyordum.
Nefes nefese bağırıyordum,sesim bedenimde yankı yapıyordu
Kurumuştu kaderim,sular çekilmiş
Ortalık durulmuştu.
Ve ben kendime gelmeye çalışıyordum.
Başım dumanlı,yorgundum.
Bir türlü bırakmıyordu peşimi yalnızlık.
Anlamıştım ki;
Ne ben var olmayı bilmiştim,yaşadığım sürece
Nede var olmak beni anlamıştı,istediğim sürece..