Vahdetin arkasına düşsem ve ağlasam,
Kanatlarımı çırpıp uçarak hızla koşsam,
Dağlardan, yaylalardan ve gönüllerden,
Yağan sımsıcak bir sevgiyi kucaklasam.

İnsanlık vahdet aşkıyla iyice bezense,
Rayından çıkan gençlik hakka özense,
Kurtarıcı bir rehber olmanın çarelerini,
Vahdet gemisinde bulsa can parelerini.

Vahdet tohumlarının aydınlık çekirdeği,
Dünyanın dört bir yanında yumrulansa,
Karakışa cesurca meydan okuyan emeği,
Karanlıkları yırtıp kardelenlerini çıkarsa.

Çekilsem, vatanımın en ücra köşesine,
Oturup ağlasam; gözyaşlarımı silerek,
Kalbimden gelen sese kulak vererek,
Vahdet gemisini yürütsem kükreyerek.

Ağlayarak haykırsam ve sorgulasam,
Hak yola tuzak kurup da bizi unutanı,
Sizdenim deyip bizi bırakıp da kaçanı,
Nefsimizin ümüğüne çöküp bizi satanı.

Merhametsiz hokkabazların ilaçsız dermanı,
Hatırlatsam, Kaf Dağındaki köksüz ormanı.
İnan ki bu ne acıdır ne acı; bir anlayabilsen,
Seni yok eden zehirden hemen dönebilsen.

Toprağı kucaklasam, secdeye kapanabilsem,
Karanlıkta doğrulsam ve ayağa kalkabilsem.
Vahdetle kenetlensem, insanlığı sarabilsem,
Sevgiye bezenip başakla tohum verebilsem.

Kardeşim necaset ırmağında kayık çekmek,
Sana hiç yakışır mı onu şeytanla yürütmek?
Kendini parayla seni şeytanla kucaklaştırır,
Kardeşi kardeş ile arenada adice çarpıştırır.

Bu gemi iskeleden hemen kalkacak arkadaş!
Eğer şüphen varsa bu gemiyi terk et arkadaş!
Acele et, geç kalabilirsin dumanlar arasında,
Batılın ağına takılırsın kalabalıklar arasında.

Açılsın yelkenin, hırçın rüzgâra karşı koysun,
Dalgayla boğuşanlar ruhlarını ortaya koysun,
Gemi yüzer, tevhit bayrağını dalgalandırarak,
Dalgaların göğsünde denize meydan okuyarak.

Bir vahdet gemisi ki yüzer gider hakka doğru,
Gemi rotasını kaybetmez bil ki yolu hak yolu,
Arkadaş! Yolumuz uzundur hem de pek uzun,
Siper kazılıdır boşlukla varlık arasında hüzün.

Biz, korkmuyoruz entrikacı düzenbazlardan,
Asi denizde yol alırken teraziyi bozanlardan,
Ateşin içinde olsak da ateş bize kucak açar,
İbrahim Peygamber gibi insanlığa nur saçar.

Nefsimiz emanettir, insan olabilmemiz için
Canımız emanettir O’na kul olabilmek için
Kalanlar bize nimettir infak edebilmek için
Dağıtırız rızkımızı, cennete uçabilmek için.

Merhametle dopdoludur altın kalplerimiz,
Biz ayrım yapmayız insanları çok severiz,
Vahdet gemisinden ayrılıp batıla gidenlere,
Acırız malını harcamadan kendine edenlere.

Zerre kadar fayda vermez biriktirdiklerin,
Dünyaya tapıp da ilahi aşkı yitirdiklerin.
Sen, Allah’ı an Nuh’un gemisini kucakla,
Yanacaktır İslam’ın meşalesi ilahi ocakla.

13.12.1991
Konya