Elimi…
Sağ elimi kalbime götürdüm,
Sen atıyor kalbim,
Gözlerim sen bakıyor.

Kaderime binlerce kere
Lanet yağdırmak istedim,
Ama yapamadım.
Çünkü yorgunum…

Konuşmadan, kendi kendime
İsyan etmekten yorgun düştüm.
Yorgun, yorgun, yorgun…

Başımı kaldırıp
Etrafa bakmak istesem,

Dört kirli duvardan,
Tozlu pis bir masadan,
Ve ilahi kudretle çalışan,
Cızırtılı eski bir teyp
Görürüm…

Birde, yanına giderken
Pis duvarlara değmemek için
Büyük çaba sarf ettiğim,

Kafamdaki Bitmez yorgunluğumu
Atmaya çalıştığım,
Temiz sayılabilecek
Yatağımda görürüm kendimi
En çok…

Çünkü her gece o yatakta
kollarımda hayal ettiğim sen,
Beni hayatta ve ayakta tutuyor…

Cızırtılı, kırık teyp ise,
Neredeyse benim
İntiharıma neden olacak

(ben topraktan bir canım)
Adlı, Şarkıyı çalarken,
İçimden neler alıp götürdüğünü
Nerden bilsin?

Orhan’ın kabahati ise
Yalnızlığımdı, çaresizliğimdi…

Belki bu kadar çok
Kahretmezdim yalnızlığıma…

Belki bir daha yüzünü
Göremeyebileceğimi
Bu kadar düşünmezdim.

Ama başka şansım yok.
Ve de, başka kasetim yok!

Cızırtılı, kırık teyp,
Yüzkırksekizinci kere

(ben topraktan bir canım)
Diye bas, bas bağırırken,
Ruh umuda, Sanki
Ele geçirmeye çalışıyordu…




(rawiz1621) raviz demirel...